മോക്ഷപ്രാപ്തി

നന്ദിയൊരായിരം അച്ഛന്-

യെന്‍ ഭാരതീയ മേനിക്കായ്‌.

സ്നേഹം തോരാതെയമ്മയ്ക്ക്-

യെന്‍ മലയാള അത്മാവിനായ്.

ശാപം ഒരുപോലെയിരുവര്‍ക്കു-

മെന്‍ മനുഷ്യജന്മത്തിനായ്.

(തരുവാന്‍ മറ്റൊന്നും ഇല്ലായ്കയാല്‍

തരുന്നു ശാപം, മോക്ഷപ്രാപ്തിയ്ക്കായ്‌.)

ഭ്രാന്തന്‍

ഞാനെന്തു തെറ്റു ചെയ്തു

ഭ്രാന്തനെന്നു വിളിക്കുവാന്‍,

ഭൂതത്തെ പരിണയിച്ചതോ

ഭാവിയെ പ്രണയിക്കുന്നതോ, യതോ

മൂന്നുമൊന്നിച്ചു പറ്റായ്കയാല്‍

വര്‍ത്ത‍മാനത്തെ മറന്നതോ?

ഒറ്റക്കണ്ണന്‍

വിളിച്ചു ജനമെന്നെ

കാണുവാനൊരു കണ്ണുണ്ടായിരിന്നിട്ടു-

‘മൊറ്റക്കണ്ണന്‍, വെറും ഒറ്റക്കണ്ണന്‍!’

വിളികേട്ട് സഹികെട്ട്

ഞാനുമവരെ വിളിച്ചു

‘ഇരട്ടക്കണ്ണന്‍, ഭയങ്കര ഇരട്ടക്കണ്ണന്‍!’

(പിന്നാല്‍ നടക്കുന്ന വെറുമുറുമ്പുപോല്‍

പിന്നാലായിടുവാനാഗ്രഹമില്ലായ്കായാല്‍)